Δηλεσιώτικα Αδεσποτάκια

Το παρακάτω κείμενο θα μπορούσε να πάρει ημέρες για να γραφτεί -κι αν ήταν χειρόγραφο σίγουρα θα γέμιζε σελίδες...

Τις τελευταίες ημέρες δεν μπορώ να πάψω να σκέφτομαι πόσο τέρατα μπορεί να είμαστε... Ο άνθρωπος έχει καταντήσει πλέον ένα Κτήνος, κι αν θέλετε μπορείτε να το αποδώσετε και με την αγγλική του ονομασία (the Beast), εννοώντας το ζώο ή ακόμα και το δαίμονα... Μάλλον μόνο ο δεύτερος χαρακτηρισμός μάς ταιριάζει πλέον περισσότερο... Ένας βομβαρδισμός από γεγονότα, ένας βομβαρδισμός από περιστατικά φριχτών κακοποιήσεων και αποφάσεων σε σχέση με τα ζώα, έχει γίνει εφιάλτης για το φιλοζωικό κόσμο και τους τετράποδους φίλους.

Τον τελευταίο καιρό οι εγκαταλείψεις ζώων αυξάνονται με τόσο γρήγορο ρύθμο και από την άλλη η έλλειψη υιοθεσιών είναι πλέον τόσο έντονη που είναι ν'απορεί κανείς για το πώς και κατά πόσο θα επιβιώσουν τόσα σκυλιά στους δρόμους! Ή για το πώς και κατά πόσο θα επιβιώσουν οι εθελοντές περιθάλπτοντάς τα! Μάλλον γι'αυτό ήρθε "επικουρικά" ο νέος νόμος για τα αδέσποτα και τα δεσποζόμενα. Ο ασαφής χαρακτηρισμός κάποιων από αυτά ως επιθετικά, συνδυαζόμενος με το κονδύλι από το ΕΣΠΑ για τη δημιουργία αποτεφρωτήρων από Δήμους, ήρθε να φέρει τη "λύση" στο πρόβλημα του υπερπληθυσμού αδέσποτων...  (βλ. και http://tvxs.gr/news/%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%B2%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CE%BD/%CF%83%CF%84%CE%BF-%CF%83%CF%84%CF%8C%CF%87%CE%B1%CF%83%CF%84%CF%81%CE%BF-%CF%84%CE%B1-%CE%B1%CE%B4%CE%AD%CF%83%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%B1). Γιατί η ευκολότερη λύση όλων είναι να μην υπάρχει, να μην το βλέπω μπροστά μου το πρόβλημα. Ενώ στην πραγματικότητα το δικό τους "πρόβλημα" των αδέσποτων είναι ουσιαστικά το αποτέλεσμα της έλλειψης ενημέρωσης και δράσης των επίσημων φορέων, της έλλειψης πληροφόρησης του κοινού, του κατασπαράγματος των κονδυλίων που είχαν σχέση με τα αδέσποτα και η κατασπάλησή τους για άλλους σκοπούς. Οπότε η πιο σύντομη και ανέξοδη λύση είναι ο αφανισμός όσων περισσότερων αθώων πλασμάτων γίνεται, να καθαρίσει και το τοπίο, να μη λένε κι οι πιστοί μας ψηφοφόροι ότι δεν κάνουμε και τίποτα...

Η παραπάνω "λύση" προφανώς έρχεται και ως μάννα εξ ουρανού στους υποστηρικτές τής ρήσης: "Εδώ πεινάνε άνθρωποι, τα σκυλιά θα κοιτάξουμε;" Με μεγάλη τους χαρά ίσως δουν τη δουλειά τους να γίνεται από κάποιον πιο επίσημο φορέα. Κι όταν λέω "δουλειά τους" εννοώ την εξόντωση των αδέσποτων που κάποιοι άλλοι ανάμεσά μας δημιούργησαν. Και δεν φταίνε οι φιλόζωοι που τα ταϊζουν και τα κάνουν να μαζεύονται τα "κοπρόσκυλα" στη γειτονιά! Φταις εσύ ο ίδιος που είσαι τόσο σκατόψυχος και σ'ενοχλούν όλα γύρω σου! Ακόμα κι η μέρα που ξημερώνει σου φταίει μίζερε ανθρωπάκο! Επειδή λοιπόν είσαι φυλακισμένος μέσα στη μιζέρια σου, γεμάτος απωθημένα, δεν θέλεις κανένα άλλο πλάσμα να ζει! Πώς αλλιώς να δικαιολογήσω το φονικό με φόλες στη Βαρυμπόμπη στις 25 Φεβρουαρίου; Πώς αλλιώς να δικαιολογήσω τόσα ζώα που θανατώνονται καθημερινά σε διάφορες περιοχές τής χώρας; Τί καταπιεσμένα ένστικτα μπορούν να σε κάνουν τόσο εύκολα να σκοτώνεις; Και αν εσύ δεν κλαις για τις ψυχές που χάθηκαν, για τα κορμάκια των ζώων που σπαρταρούσαν από το δικό σου χέρι, κλαίμε όλοι εμείς που δίνουμε τη δική μας ψυχή για αυτά... Αν η ακόλουθη εικόνα δεν συγκλονίζει εσένα που το προκάλεσες, εμάς μας κόβει στα δύο...
 http://www.facebook.com/notes/%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%B7-%CE%B7%CE%BB%CE%B5%CE%BA%CF%84%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%B7-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%BC%CE%B1%CF%81%CF%84%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B1-%CE%B6%CF%89%CE%B1/%CE%B2%CE%B9%CE%BF%CE%BC%CE%B7%CF%87%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CE%B5%CF%85%CE%B8%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%B1%CF%83-%CE%B1%CE%B4%CE%B5%CF%83%CF%80%CE%BF%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B6%CF%89%CF%89%CE%BD-%CE%B7-%CF%89%CE%BC%CE%B7-%CE%B1%CE%BB%CE%B7%CE%B8%CE%B5%CE%B9%CE%B1/601153326578179#!/photo.php?fbid=146378825523227&set=a.146378392189937.30028.100004533307701&type=1&theater
Μπορείς να χαίρεσαι λοιπόν σκατόψυχε ανθρωπάκο, έκανες πολύ καλή δουλειά κι απόψε... Αλλά θα'ρθει κι η ώρα που και το δικό σου κορμί θα σπαρταρά, αφήνοντας τη τελευταία του ανάσα, αλλά γύρω σου δεν θα υπάρχει κανείς τέτοιος που είσαι... Ολομόναχος θα πεθάνεις ανθρωπάκο!

Πώς να θέλω να συνεχίσω να ζω ανάμεσα σε ανθρώπους που αντί να κάνουν κακό σε αυτούς που πραγματικά θέλουν, τα βάζουν με ανυπεράσπιστα πλάσματα; Πόσοι ψυχίατροι πρέπει ν'αποφανθούν για την περίπτωση κτήνους που χτυπά σκυλί με μπαλτά, του δένει τα ποδαράκια του με σκοινί και το πετά στη θάλασσα αφού το έχει δέσει σ'ένα τσουβάλι με πέτρες για να πάει στο βυθό; Πόσο αρρωστημένο πρέπει να'ναι το μυαλό που το σκέφτηκε όλο αυτό και πόσο αρρωστημένο και το χέρι που το πραγματοποίησε; Η εικόνα τού πλάσματος αυτού σου έδωσε μεγαλύτερη ικανοποίηση τώρα άραγε έτσι που το κατάντησες ή στεναχωρήθηκες που δεν πέτυχες τον αρχικό σκοπό σου;
http://www.facebook.com/notes/%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%B7-%CE%B7%CE%BB%CE%B5%CE%BA%CF%84%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%B7-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%BC%CE%B1%CF%81%CF%84%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B1-%CE%B6%CF%89%CE%B1/%CE%B2%CE%B9%CE%BF%CE%BC%CE%B7%CF%87%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CE%B5%CF%85%CE%B8%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%B1%CF%83-%CE%B1%CE%B4%CE%B5%CF%83%CF%80%CE%BF%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B6%CF%89%CF%89%CE%BD-%CE%B7-%CF%89%CE%BC%CE%B7-%CE%B1%CE%BB%CE%B7%CE%B8%CE%B5%CE%B9%CE%B1/601153326578179#!/photo.php?fbid=337473306364991&set=a.337472479698407.70693.100003069749018&type=1&theater
Μα αυτό θα γίνει καλά, στο ορκιζόμαστε, εσύ όμως πάντα άρρωστος και μόνος θα μείνεις... Κι όταν πάρουν χαμπάρι οι γύρω τί αρρώστια κουβαλάς μέσα σου, να έχεις το νου σου! Γιατί μπορεί να συναντήσεις κάποιον πιο άρρωστο από εσένα κι αυτό που προσπάθησες να κάνεις σε τούτο το πλάσμα, να'ναι μόνο η αρχή μπροστά σε αυτά που θα σου συμβούν...

Είναι και τόσα άλλα τα περιστατικά, μα πού να πρωτοσταθώ; Σας είπα, σελίδες ολόκληρες μπορούν να γεμίσουν... Και θ'αναρωτιέστε πώς συνδέονται όλα αυτά με την οικονομική κρίση. Η ρίζα όλου του κακού είναι η κρίση και πτώση των Αξιών! Από εκεί ξεκινούν όλα! Αν οι αξίες που είχαμε ήταν διαφορετικές (και δεν λέω απαραίτητα φιλοζωικές, απλά λιγότερο εγωιστικές), δεν θα ψηφίζαμε αυτούς που ψηφίζαμε, δεν θα ζούσαμε με τον υπερφίαλο τρόπο που ζούσαμε, θα ξέραμε να εστιάζουμε σε αυτά που έχουν ουσία! Κι ο άνθρωπος θα ήταν άνθρωπος, θα ζούσε σε αρμονία με όλα γύρω του!  Όταν λοιπόν η πτώση αξιών σε έχει κάνει να πιάσεις πάτο, η οικονομική κρίση είναι απλά το κερασάκι στην τούρτα, η αναμενόμενη συνέπεια... Δυστυχώς τώρα θα ξεχωρίσουν οι Άνθρωποι από τα Κτήνη, αλλά με πόσες απώλειες "άμαχου πληθυσμού" άραγε; Είτε τετράποδου είτε δίποδου...

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα σκυλάκι κοντά στο Ναυτικό Όμιλο Δηλεσίου. Κάποτε θα ήταν ένας υπέροχος σκύλος, είμαστε σίγουροι, αλλά τώρα πια ήταν μεγαλούτσικος σε ηλικία και σαν να μην του έφταναν όλα τ'άλλα, ήταν και άρρωστος με ψώρα... Η μορφή του άλλαζε μέρα με τη μέρα, η όψη του χειροτέρευε και από τις ανοιχτές του πληγές έτρεχε αίμα...Με καρτερία και θλίψη ζούσε καθημερινά την αδιαφορία των ανθρώπων, έκλεινε τα μάτια από τον πόνο στις κλωτσιές που δεχόταν και συνέχιζε στωικά να γλύφει τις πληγές του. Στην ψυχούλα όμως βρισκόταν πάντα ένα φως, μία μικρή ακτίνα ελπίδας που έκανε την ουρίτσα του να κουνιέται στους ανθρώπους που του πρόσφεραν λίγο φαγάκι και ένα χάδι.

Μια μέρα δύο άνθρωποι τού έφεραν ένα πολύ ωραίο γεύμα να φάει, μαλακιά ευωδιαστή κονσέρβα! Την καταβρόχθισε μεμιάς και μετά από λίγη ώρα άρχισε να μην αισθάνεται καλά... Τα πόδια του δεν τον κράταγαν τόσο καλά, σαν να ζαλιζόταν, κι αυτοί οι δύο άνθρωποι, σαν πράκτορες, τον ακολουθούσαν κατά πόδας... Όταν πια ξύπνησε, ο Ιάσονας (έτσι τον είχαμε ονομάσει) βρισκόταν στα ιατρεία τής Ελληνικής Φιλοζωικής Εταιρίας (Ε.Φ.Ε.) στο Κορωπί και οι γιατροί όλο και μουρμουράγανε πάνω από το κεφάλι του...

Κάποιοι καλοθελητές έφτιαχναν κιόλας τον τάφο του... Έλεγαν ότι είναι μεγάλος σε ηλικία και δεν έχει ελπίδες επιβίωσης, δεν θ'αντέξει τη θεραπεία... Τα αποτελέσματα των εξετάσεων που βγήκαν σε λίγες ημέρες έδειξαν ψώρα, ερλίχεια και καλααζάρ. Αποφασίσαμε να το παλέψουμε, δεν είχαμε το δικαίωμα ν'αποφασίσουμε εμείς για αυτόν... Αν ο οργανισμός του ανταπεξερχόταν, θα συνεχίζαμε τη θεραπεία. Μέσα μας πιστεύαμε πως τα μελαγχολικά του ματάκια θα έλαμπαν ξανά! Και αυτή τη λάμψη θα τη βλέπαμε σίγουρα πίσω από τη θολούρα εξαιτίας τού καταρράκτη του...

Κι όντως, ο Ιασονάκος ανταπεξερχόταν στη θεραπεία. Έτρωγε κιόλας κανονικά και κάθε φορά που τον επισκεπτόμασταν κούναγε την ουρίτσα του και έγερνε το γέρικο κεφαλάκι του στα χέρια μας για χάδια... Η ανάγκη του για ανθρώπινη παρουσία ήταν έκδηλη.

Μετά την ολοκλήρωση τής θεραπείας του στην Ε.Φ.Ε, τον μεταφέραμε σε ιδιωτικό κτηνιατρείο στην Αργυρούπολη για να φιλοξενηθεί προσωρινά και για να κοιτάξουμε κάποιες λεπτομέριες στην υγεία του. Ταυτόχρονα αρχίζουν κι οι εκκλήσεις για φιλοξενία -τουλάχιστον- με τα έξοδά του πληρωμένα, στις οποίες εκκλήσεις δεν ανταποκρίνεται κανείς... Κι είχε έρθει ήδη ο καιρός που το κτηνιατρείο θα έκλεινε για διακοπές και που ο Ιάσονας θα έπρεπε να φύγει και από εκεί...

Δεν υπήρχε βέβαια καθόλου στο μυαλό μας η προοπτική να ξαναγυρίσει στο δρόμο, πράγμα που μας "συμβούλευαν" άτομα του ευρύτερου περιβάλλοντος τής ομάδας μας... Και πάνω στην απόγνωση, εμφανίστηκε ένας φύλακας- άγγελος, η Μαρία-Ελένη!

Η Μαρία-Ελένη, αφού συσκέφθηκε με τα υπόλοιπα τετράποδα του σπιτιού, αποφάσισε να ανοίξει το σπίτι της για να φιλοξενήσει κάποιο αδεσποτάκι μας. Λίγο τυχαία, λίγο μοιραία αν θέλετε, αποφασίστηκε να φιλοξενήσει τον Ιάσονα. Και τότε ξεκίνησε ο έρωτας! Μεταξύ όλων των συγκατοίκων, δίποδων και τετράποδων! Κι εμείς βλέπαμε τον ετοιμοθάνατο γεράκο τού Ναυτικού Ομίλου να ανθίζει σε αυτήν τη συμβίωση και να απολαμβάνει ύπνους σε μαξιλάρια και καναπέδες, ύπνους αγκαλιά με σκύλους και γάτες και χάδια άφθονα!

Αλλά ο γεράκος μας πάλι μας την έσκασε! Ξαφνικά αρχίζει αιματουρία και τρελαινόμαστε πάλι όλοι, και πιο πολύ απ'όλους η Μαρία-Ελένη. Η διάγνωση λέει πρόβλημα στον προστάτη και αφροδίσιο νόσημα... Πάλι θεραπείες ο Ιασονάκος, χημειοθεραπείες αυτή τη φορά και βέβαια άμεσα στείρωση! Η θεραπεία πάει μια χαρά και ο Ιασονάκος μας είναι πάλι περδίκι!

Συνεχίζουμε όμως όλοι και ανησυχούμε για το μέλλον αυτού του σκυλάκου. Θα βρει άραγε ένα σπιτάκι να τον αγαπήσει και να τον φροντίσει όπως του αξίζει, όπως τον φρόντιζε ο φύλακας-άγγελός του; Και απροσδόκητα, ανάμεσα από τις γιορτές των Χριστουγέννων και τις Πρωτοχρονιάς, μας ήρθε το ωραιότερο δώρο που έχουμε λάβει ποτέ μας! Η Μαρία- Ελένη και όλοι οι υπόλοιποι τετράποδοι φίλοι της δεν μπορούσαν να ζήσουν πλέον χωρίς την παρουσία τού Ιασονάκου, που πλέον έχει μετονομαστεί σε Ρωμύλος, και αποφάσισαν να τον υιοθετήσουν και επίσημα! Και ξαφνικά, κάποιες τρελές φιλοζωες που εκείνη τη στιγμή βρίσκονταν σε μια καφετέρια και απάντησαν ένα τηλεφώνημα, άρχισαν να κλαίνε, από χαρά αυτή τη φορά! Και από συγκίνηση, γιατί μία τετράποδη ψυχή που για κάποιους ήταν χαμένη περίπτωση, καμμένο χαρτί, είχε βρει πια οριστικά την ευτυχία... Όσες κακουχίες κι αν είχε περάσει στη ζωή του, στο τέλος η ίδια η ζωή τού επιφύλασσε την ωραιότερη έκπληξη! Τη Μαρία-Ελένη, ένα ζεστό σπιτικό και πολλή πολλή αγάπη για το υπόλοιπο τής ζωής του....